İzcilik

 İnsanlar bazı şeyleri yaparken işkence gibi gelsede bir zaman sonra o olaylara gülüyor. İzcilik çalışmaları da öyleydi. Başta çok can sıkıcı ve zorlayıcı gelmişti. Rahatlığa alışmışken niçin kendimi kurallar ile bağlıyayım diye düşünmüştüm. Ama şimdi tatlı bir hatıra olarak gülünecekler arasında yerini aldı.

Çakı gibi izcilerden münir Hoca: bütün gün yürümüşüz hava karamış ama hala koşma pozisyonunda , göreve hazır..

 

Arkadaşlar

Eğitim fakiltesinde aynı sıraları payaştığım arkadaşlarımdan Devrim ve Ahmet. Hayat hepimizi bir başka yöne savurdu.

Ahmet Balıkesir’de, Devrim Aydın’da (pardon Muğla’da olacaktı yanlış yazmışım)  ben ise Trabzon’da.

Hayat gerçekten çok tuhaf. Geçmişi bir fotoğrafa bakıp hatırladıkça pişmanlık ve yanılgılarla da dolu.